عشق است

گل نیلوفر آبی

                   پشت پلک من می خوابی

میشی خورشیدی خصوصی

                      واسه ی خودم بتابی

آروم آروم بازی بازی

                با دل تنگم می سازی

پر مي کشم از پنجره ي خوابه تو تا تو
هر شب من و ديدار در اين پنجره با تو

از خستگي روز همين خوابه پر از راز
کافي ست مرا ، اي همه ي خواسته ها تو

ديشب من و تو بسته ي اين خاک نبوديم                
من يکسره آتش ، همه ذرات هوا تو

بيدارم اگر دغدغه ي روز نمي کرد
با آتش مان سوخته بودي همه را تو

پژواک خودک بودم و خود را نشنيدم
اي هر چه صدا ، هرچه صدا ،هر چه صدا - تو

آزادگي و شيفتگي مرز ندارد
حتي شده اي از خودت آزاد و رها تو

 يا مرگ و يا شعبده بازان سياست
ديگر نه و هرگز نه ، که يا مرگ که يا تو

وقتي همه جا از غزل من سخني است
يعني همه جا - تو ، همه جا - تو ، همه جا - تو

پاسخ بده از اين همه مخلوق چرا من
تا شرح دهم از همه ي خلق چرا تو

چون دشت                

       آب

       نور

چون عطر پونه بودم

                         در ژرفنای شب .

آمد نسیم و رایحه ام را برد

تا ساحل سپیده ی صبح ستاره سوز .

تا آستان روز .

چون راز سر به مهر نهان دارم آن شور بخش واژه ی نامت را

من دره ی عمیق غمم در من

پرواز ده طنین کلامت را

من

پرواز کرده ام

از بام های دنیا

تا دام های دنیا 

زمان آن رسیده است که کمان هایم را بردارم و صحنه را ترک کنم

ولی احساس می کنم که تازه شروع کرده ام

بسی چیز ها هست که می خواهم قبل از عزیمت بگویم

اما باز خواهم گشت تا دگر بار آواز سر دهم

و تو را از میان تالار های تابستانی و داستان های کهن

به راه های مهر ورزی رهنمون می شوم

و وقتی همه چیز گفته شد و همه کار ها به سامان رسید ، آن گاه تنها تو می مانی و من ....

 تنها تـــــــو و من .......

  گفتم ای عشق بیا تا که بسازی مارا

  یا نه ویرانــــــــــه کنی ساخته دنیا را 

  گفتم ای عشق چه بر روز تو آمد امروز

 که به تشویش سپردی شب عاشق ها را

 چه شد آن زمزمه ی هر شب ما ای دوست

 چه شد آن صحبت هر روزه ی یاران را

 چشمه ها خشک شد از بس نگرفتی اشکی

 همتی تا که رهایی بدهی دریا را

 حیف از امروز که بی عشق شب آمد ای عشق

 کاش خورشید تو آغاز کند فردا را

باورم نمي شود که تمام خاطره هاي خوبم سوختند
باورم نمي شود که لحظه هاي شيرينم همگي
در گوشه ي تاريخچه ي خاطرات خاک مي خورند
باورم نمي شود اين تو بودي که اينچنين مي گريستي؟؟
تو؟؟؟
چه طور بالاخره آن غرور لعنتي را فراموش کردي
و من بدن يخ زده ام را در آغوش پر مهر تو گرم مي کردم
و مي گريستيم اين بار هم سال ها و ماه ها و روزها من برايت اشک ريختم
و اين بار تو نيز ...

 بد نیست اگر کمی به هم فکر کنیم

در بحبوحه خنده به غم فکر کنیم

                                          بد نیست اگر خانه ما سیمانی است                                          

 به خشت و گل و نفوذ نم فکر کنیم

هر وقت زیادمان دلی میشکند

بد نیست که یک لحظه به کم فکر کنیم

من عاشق و تو هر که در این عصر غریب

بد نیست اگر به هم فکر کنیم

من با امید مهر تو پیوسته زیستم

بعد از تو؟

           - این مباد

           - که بعد از تو نیستم

بعد از تو آفتاب سیاه است

دیگر مرا به خلوت خاص تو راه نیست

بعد از تو ٬

در آسمان زندگیم مهر و ماه نیست.

 تنهایی ام را با تو قسمت می کنم سهم کمی نیست
گسترده تر از عالم تنهایی من عالمی نیست
 غم آنقدر دارم که می خواهم تمام فصلها را
 بر سفره ی رنگین خود بنشانمت بنشین غمی نیست
بر سفره ی رنگین خود بنشانمت بنشین غمی نیست
حوای من بر من مگیر این خودستانی را که بی شک
تنهاتر از من در زمین و آسمانت آدمی نیست
ایینه ام را بر دهان تک تک یاران گرفتم
 تا روشنم شد : در میان مردگانم همدمی نیست
 همواره چون من نه : فقط یک لحظه خوب من بیندیش
لبریزی از گفتن ولی در هیچ سویت محرمی نیست
من قصد نفی بازی گل را و باران را ندارم
شاید به زخم من که می پوشم ز چشم شهر آن را
 دردستهای بی نهایت مهربانش مرهمی نیست
 شاید و یا شاید هزاران شاید دیگر اگرچه
 اینک به گوش انتظارم جز صدای مبهمی نیست

واسه من گل نفرست . دیگه دوستت ندارم
نمیخوام گذشته ها رو باز به خاطر بیارم
میدونی میون ما هر چی بود گذشت و رفت
اون بهار آشنایی . خیلی زود گذشت و رفت
دیگه از دوستت دارم حرفی نزن
آخه عشقی نیست میون تو و من
من و تو . بنده این ما و منیم
اما عشق یعنی با هم یکی شدن
از دلم میپرسم آیا تو رو میبینم دوباره
می پیچه صدات تو گوشم که با خنده میگی آره
خنده های تو فریب . گر یه های تو دروغ
تو چی بودی واسه من ؟ یه چراغ بی فروغ
دیگه از دوستت دارم حرفی نزن
آخه عشقی نیست میون تو و من
من و تو . بنده این ما و منیم
اما عشق یعنی با هم یکی شدن
واسه من گل نفرست . دیگه دوستت ندارم
نمیخوام گذشته ها رو باز به خاطر بیارم
میدونی میون ما هر چی بود گذشت و رفت
اون بهار آشنایی . خیلی زود گذشت و رفت
دیگه از دوستت دارم حرفی نزن
آخه عشقی نیست میون تو و من
من و تو . بنده این ما و منیم
اما عشق یعنی با هم یکی شدن
از دلم می پرسم آیا تو رو می بینم دوباره
می پیچه صدات تو گوشم که با خنده میگی آره
خنده های تو فریب . گر یه های تو دروغ
تو چی بودی واسه من ؟ یه چراغ بی فروغ
دیگه از دوستت دارم حرفی نزن
آخه عشقی نیست میون تو و من
من و تو . بنده این ما و منیم
اما عشق یعنی با هم یکی شدن
دیگه از دوستت دارم حرفی نزن
آخه عشقی نیست میون تو و من
من و تو . بنده این ما و منیم
اما عشق یعنی با هم یکی شدن

سلام......................

من به دلیل مشکلات فنی سیستمم  مدت کوتاهی نیستم ........ هر کسی خواست میتونه از مطالب وبلاگ استفاده کنه ............... زود برمیگردم .....

تیکه بر جنگل پشت سر
 روبروی دریا هستم
 آنچنانم که نمی دانم در کجای دنیا هستم
حال دریا آرام و آبی است
 حال جنگل سبز سبز است
 من که رنگم را باران شسته است
 در چه حالی ایا هستم ؟
قوچ مرغان را می بینم موج ماهی ها را نیز
 حیف انسانم و می دانم
 تا همیشه تنها هستم
وقت دل کندن از دیروز است یا که پیوستن بر امروز
من ولی در کار جان شستن
از غبار فردا هستم
صفحه ای ماسه بر می دارم
با مداد انگشتانم
 می نویسم
 من آن دستی که
رفت از دست شما هستم
مرغ و ماهی با هم می خندند
من به چشمانم می گویم
 زندگی را میبینی
بگذار
این چنین باشم تا هستم

یکی از شما دوستان خواسته بودید من اشعارمو تو وبلاگ بنویسم .... البته من زیاد استعداد شعر ندارم .... اما از این ترسی ندارم بهم بگن شعرات اصلا جالب نیست .... پس شما شعر منو بخونید و انتقاد کنید (البته سازنده) ...

از صدای قار قار کلاغ ها خسته ام

از دردها ، فریاد ها ، رنج ها خسته ام

از جدال سرنوشت با خودم

از بازی این روزگار خسته ام

از سکوت مبهم نیمه شب

از شلوغیه این اجتماع خسته ام

از ثانیه ها ، دقیقه ها ، ساعت ها

از این همه تکرار خسته ام

از تنهایی و غریبی و بی کسی

من از زیادی این جماعت خسته ام

از سوال ها و پرسش های بی هدف

از این جواب های بی اساس خسته ام

از این کره ی خاکی از این جهان

از آدمای بی تفاوت خسته ام

خسته ام خسته تر از دیگران

حتی از این حس خستگی هم خسته ام

با همه ی بی سر و سامانی ام
 باز به دنبال پریشانی ام
طاقت فرسودگی ام هیچ نیست
 در پی ویران شدنی آنی ام
آمده ام آن لحظه ی توفانی ام
دلخوش گرمای کسی نیستم
 آماده ام تا تر بسوزانی ام
آمده ام با عطش سالها
تا تو کمی عشق بنوشانی ام
ماهی برگشته ز دریا شدم
تا که بگیری و بمیرانی ام
خوبترین حادثه می دانمت
خوبترین حادثه می دانی ام
حرف بزن ابر مرا باز کن
 دیرزمانی است که بارانی ام
 حرف بزن حرف بزن سالهاست
 تشنه ی یک صحبت طولانی ام

...

رفیق من سنگ صبور غم هام

My only friend the "lover's dtone of patience"

به دیدنم بیا که خیلی تنهام

Help me embrace my loneliness

هیشکی نمیفهمه چه حالی دارم

No one sees my sea of angony nor

چه دنیای رو به زوالی دارم

How my world is crashing around me

مجنونم و دلزده از لیلی ها

Majnoun am I, bereft of all leilis

خیلی دلم شکسته از خیلی ها

Foced into suffering much from so many

نمونده از جوونیام نشونی

Yoyth is lost to this raging heart

پیر شدم پیر تو ای جوونی

Age falls on me in her destructive might

تنهای بی سنگ صبور

Lonely, with out the"lover's stone of patience"

خونه سرد و سوت و کور

Heartless home, cold and blessed  by gloom

توی شبات ستاره نیست

No star rises to adorn my night

موندی و راه چاره نیست

No hope,  no solution in sight

اگر چه هیچکس نیومد

No friendly face to greet me

سری به تنهاییت نزد

No gracious  companion to fill my lonely  doom

اما تو کوه درد باش

You be the rook of pain

طاقت بیارو مرد باش

Bear it and become a Man

گاه می ا ندیشم

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید ؟

آن زمان که خبر مرگ مرا

از کسی  می شنوی ، روی تو را

کاشکی می دیدم .

شانه بالا زدنت را ،

               - بی قید -

و تکان دادن دستت که ،

                          - مهم نیست زیاد –

و تکان دادن سر را که ،

                          -  عجیب ... عاقبت مرد ؟

                                                       - افسوس -

کاشکی می دیدم

من به خود می گویم :

     چه کسی باور کرد

جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد .....

زندگی چون قفسی ست

قفسی تنگ پر از تنهایی

و چه خوب است لحظه غفلت آن زندانبان

بعد از آن هم ............ پرواز

گويي سالهاست که مي شناسمت
بلکه قرن ها!
حضور محسوست را
لبخند هاي گاه و بيگاهت را
همه را مي شناسم
برايم ملموسي!
تمام خاطراتي که با تو نداشته ام
تمام حرفهايي که به هم نگفته ايم
تمام يادگارهايي که به هم نداده ايم
حتي ثانيه هايي که با هم نبوده ايم
همه را به خاطر دارم!
امروز بدون تو
عبور کردم از کوچه هايي که با تو از آن نگذشتم!
از کدام کوچه با هم گذشتيم؟
هيچ کوچه اي نبود…
هيچ از تو ندارم هيچ!
روح غريبت
رمز و راز درونت
صدايت
اما برايم ملموس است
گويي قرن هاست که با من بوده اي
گويي سالهاست که مي شناسمت